BLOGGER TEMPLATES AND Tagged Layouts »

Friday, 27 June 2014

Food, my love. My love, food.

Πάλι εδώ, στα γνωστά λημέρια ακούγοντας παλιά, αγαπημένα τραγούδια. Μου θυμίζουν ένα παρελθόν που ίσως να έχω προσπαθήσει υποσυνείδητα να ξεχάσω. Κι αν προσπάθησα τι; Πάντα εκεί μένει, επιβλητικό μπροστά μου... Ούτε καν θέλω να το ξεχάσω, ποτέ δεν ήθελα. Το αγαπάω με έναν περίεργο, σχεδόν μαζοχιστικό τρόπο. Νομίζω πως έτσι αγαπάω εγώ, μαζοχιστικά.
Κάποια στιγμή, μια αόριστη μέρα τους προηγούμενους μήνες πίστεψα πως οι εμμονές μου θα με άφηναν ήσυχη. Δεν καθόρισα το χρονικό διάστημα που θα συνέβαινε αυτό οπότε δεν έχω καν δικαίωμα να παραπονεθώ... Σίγουρα ποτέ δεν πίστεψα πως θα ερχόταν η μέρα που θα ήταν όλα υπέροχα, θα ήμουν απόλυτα ευτυχισμένη χωρίς τίποτα να με απασχολεί/στενοχωρεί/πονάει/πληγώνει. Δεν υπάρχουν τέτοιες μέρες. Μόνο τέτοιες νύχτες. Όταν είμαι μέσα στη ζεστή, σφιχτή αγκαλιά του μετά από ένα υπέροχο σεξ. Ξεφεύγω όμως...
Αυτό που εξαρχής ήθελα να πω και δεν ξέρω γιατί σκατά το παιδεύω τόσο είναι πως για μια ακόμα φορά νιώθω χοντρή. Όχι συνέχεια. Όχι όταν μου λέει πως πιάνει τα κόκαλά μου, όχι όταν μου λένε πως αδυνάτισα και "είμαι 45 κιλά" όχι, όχι τότε... Όταν είμαι μόνη μου και κοιτάζομαι στον καθρέφτη. Όταν είμαι μόνη μου και τρώω κάτι "απαγορευμένο". Όταν είμαι μόνη μου και ντύνομαι. Όταν είμαι μόνη μου...
Αλλά και σήμερα. Σήμερα που ήμουν με παρέα και, θεέ μου, έφαγα πέντε κομμάτια πίτσα. Και τα πήγαινα τόσο καλά...Πρόσεχα τόσο πολύ,είχα κόψει το βραδινό και το έξω. Τα σκάτωσα.
Και μέσα σ' όλα έχει ήδη καλοκαιριάσει. Το καλοκαίρι αλλάζει τους ανθρώπους...Όχι εμένα. Όχι φέτος. Φέτος δεν θέλω να αλλάξει τίποτα, θέλω να μαι εγώ και αυτός, κανείς άλλος. Μόνο εμείς...
Ίσως και να 'χω κακό προαίσθημα όμως. Πως κάτι θα γίνει και όλα θα γαμηθούν. Και συγχωρέστε με για το λεξιλόγιο, δεν αρμόζει σε μια κυρία απλώς έτσι νιώθω. Ή καλύτερα έτσι φοβάμαι...
Ποιος περίμενε να φοβάμαι εγώ κάτι τέτοιο...ειλικρινά όμως, μου φαίνεται απίστευτη αυτή η ανασφάλεια που έχω σε σχέση με αυτόν. Αλλά την έχω, και νιώθω πως κάτι αλλάζει γαμώτο. Κάνει τόσα για μένα αλλά νομίζω κάπου στη προσπάθεια κουράζεται. Είμαι κουραστική το παραδέχομαι. Αλλά αυτή είμαι, δεν θα αλλάξω τώρα, απλό είναι δεν είμαι φτιαγμένη για να με ανέχονται.
Νευρόσπαστο.
Που θα πάει θα περάσει και αυτό. Τι θα ακολουθήσει όμως;
Και είναι και αυτός ο φόβος. Αχ, αυτός ο φόβος...

2 comments:

Mak. said...

χαίρομαι που ερωτεύτηκες. Τα αλλάζει όλα.
Πότε θα πας σε έναν ειδικό?
έχω αρκετές κοπέλες κοντά μου που δεν τρώνε τίποτα, που φαίνονται τα κόκκαλα τους, που στην παραλία βλέποντας τες στεναχωρήθηκα που κανείς δεν τις βοηθάει.
Μία μέρα θα πέσεις κάτω και δεν θα ναι κανείς εκεί να σε βοηθήσει. Θα πάψει να ναι "αστείο". Δες ειδικό, γιατί μία ζωή θα είσαι μόνη σου, μία ζωή θα ντύνεσαι μόνη σου και δεν γίνεται μία ζωή να νομίζεις πως είσαι χοντρή.

Anonymous said...

Εεε που 'σαι χαμένο μου κορίτσι! Δεν είμαι όπως παλιά. Ντάξει έχω πάρει δηλαδή jesus. Θα το αντιμετωπίσω. Σήμερα νιώθω δυνατή, αύριο βλέπουμε...
<3
Αντρια