BLOGGER TEMPLATES AND Tagged Layouts »

Friday, 27 June 2014

Food, my love. My love, food.

Πάλι εδώ, στα γνωστά λημέρια ακούγοντας παλιά, αγαπημένα τραγούδια. Μου θυμίζουν ένα παρελθόν που ίσως να έχω προσπαθήσει υποσυνείδητα να ξεχάσω. Κι αν προσπάθησα τι; Πάντα εκεί μένει, επιβλητικό μπροστά μου... Ούτε καν θέλω να το ξεχάσω, ποτέ δεν ήθελα. Το αγαπάω με έναν περίεργο, σχεδόν μαζοχιστικό τρόπο. Νομίζω πως έτσι αγαπάω εγώ, μαζοχιστικά.
Κάποια στιγμή, μια αόριστη μέρα τους προηγούμενους μήνες πίστεψα πως οι εμμονές μου θα με άφηναν ήσυχη. Δεν καθόρισα το χρονικό διάστημα που θα συνέβαινε αυτό οπότε δεν έχω καν δικαίωμα να παραπονεθώ... Σίγουρα ποτέ δεν πίστεψα πως θα ερχόταν η μέρα που θα ήταν όλα υπέροχα, θα ήμουν απόλυτα ευτυχισμένη χωρίς τίποτα να με απασχολεί/στενοχωρεί/πονάει/πληγώνει. Δεν υπάρχουν τέτοιες μέρες. Μόνο τέτοιες νύχτες. Όταν είμαι μέσα στη ζεστή, σφιχτή αγκαλιά του μετά από ένα υπέροχο σεξ. Ξεφεύγω όμως...
Αυτό που εξαρχής ήθελα να πω και δεν ξέρω γιατί σκατά το παιδεύω τόσο είναι πως για μια ακόμα φορά νιώθω χοντρή. Όχι συνέχεια. Όχι όταν μου λέει πως πιάνει τα κόκαλά μου, όχι όταν μου λένε πως αδυνάτισα και "είμαι 45 κιλά" όχι, όχι τότε... Όταν είμαι μόνη μου και κοιτάζομαι στον καθρέφτη. Όταν είμαι μόνη μου και τρώω κάτι "απαγορευμένο". Όταν είμαι μόνη μου και ντύνομαι. Όταν είμαι μόνη μου...
Αλλά και σήμερα. Σήμερα που ήμουν με παρέα και, θεέ μου, έφαγα πέντε κομμάτια πίτσα. Και τα πήγαινα τόσο καλά...Πρόσεχα τόσο πολύ,είχα κόψει το βραδινό και το έξω. Τα σκάτωσα.
Και μέσα σ' όλα έχει ήδη καλοκαιριάσει. Το καλοκαίρι αλλάζει τους ανθρώπους...Όχι εμένα. Όχι φέτος. Φέτος δεν θέλω να αλλάξει τίποτα, θέλω να μαι εγώ και αυτός, κανείς άλλος. Μόνο εμείς...
Ίσως και να 'χω κακό προαίσθημα όμως. Πως κάτι θα γίνει και όλα θα γαμηθούν. Και συγχωρέστε με για το λεξιλόγιο, δεν αρμόζει σε μια κυρία απλώς έτσι νιώθω. Ή καλύτερα έτσι φοβάμαι...
Ποιος περίμενε να φοβάμαι εγώ κάτι τέτοιο...ειλικρινά όμως, μου φαίνεται απίστευτη αυτή η ανασφάλεια που έχω σε σχέση με αυτόν. Αλλά την έχω, και νιώθω πως κάτι αλλάζει γαμώτο. Κάνει τόσα για μένα αλλά νομίζω κάπου στη προσπάθεια κουράζεται. Είμαι κουραστική το παραδέχομαι. Αλλά αυτή είμαι, δεν θα αλλάξω τώρα, απλό είναι δεν είμαι φτιαγμένη για να με ανέχονται.
Νευρόσπαστο.
Που θα πάει θα περάσει και αυτό. Τι θα ακολουθήσει όμως;
Και είναι και αυτός ο φόβος. Αχ, αυτός ο φόβος...

Sunday, 8 June 2014

Όμνια

Γεια σας φίλοι μου, long time no see και ανησυχήσατε ξέρω (not).

"Μη με κοιτάς με αυτό το βλέμμα..γεμάτο ερωτηματικά"...
Τα μάτια.
Απορώ με τη δυνατότητά τους να λένε τόσα πολλά σε μία μόνο στιγμή. Μπροστά στα μάτια το στόμα σαστίζει και το βουλώνει. Πολλές φορές έχω αναρωτηθεί τι λένε τα δικά μου μάτια τόσο στους πολλούς που τα κοιτάνε επιφανειακά τόσες φορές μέσα στη μέρα όσο και στους άλλους, αυτούς τους λίγους που προσπαθούν να τα διαβάσουν. Δεν ξέρω, ειλικρινά. Ακόμα και με τα μάτια λέω ψέματα; Πιθανόν. Δεν το ελέγχω. Θα έπρεπε να ξέρω. Ω, ναι. Παράλογο το να μην ξέρω ενώ τα μάτια μου μιλούν ακόμα και σε μένα. Κοιτάζομαι στον καθρέφτη και πλέον νιώθω βαθιά μέσα μου την αλήθεια. Δεν μπορώ να την αρθρώσω, ούτε έστω να την σκεφτώ. Ωστόσο την αισθάνομαι και αυτό είναι πολύ σημαντικό για μένα.
Πολύ συχνά τον κοιτάω στα μάτια και προσπαθώ να του μιλήσω. Δε ξέρω τι πασχίζω να του πω. Δεν έχω ιδέα...Αλλά τα λόγια τα δικά μου δεν επαρκούν. Ποτέ δεν επαρκούσαν και τώρα που κάποιος περιμένει από μένα να μιλήσω εγώ μάλλον τραυλίζω. Προτιμώ τα μάτια. Αλλά σκατά. Τελευταία ώρα και αυτά με προδίδουν.

"Οι απαντήσεις που γυρεύεις είναι κρυμμένα μυστικά"...
Μυστικό.
Τα μυστικά είναι μυστικά. Δεν τα μοιραζόμαστε. Δεν τα μαρτυράμε ούτε στον ίδιο μας τον εαυτό. Τουλάχιστον εγώ. Εγώ έχω μυστικά. Εσύ; Τα δικά μου πάντως δεν τα ξέρει κανείς. Ούτε εγώ η ίδια. Τα μυστικά είναι μυστικά. Με τρομάζουν. Τα δικά μου μυστικά με τρομάζουν, όχι τα δικά σου. Τα δικά σου θέλω να τα μάθω όλα. Αλλά τα δικά μου...Αχ, αυτά τα δικά μου... Ούτε σε μένα την ίδια. Ούτε... Όλοι δείχνουν ξέγνοιαστοι. Και εγώ. Εγώ είμαι. Μ' αρέσει να είμαι ξέγνοιαστη. Μακάρι να ήμουν. Μακάρι...Σιγά μην είμαι. Κανείς δεν είναι. Όπως και κανείς δεν είναι ευτυχισμένος. -τόσο κοντά στην ευτυχία, τόσο κοντά...-. Να σου πω το μυστικό μου; Δεν έχω μυστικά από σένα. Εσύ τα ξέρεις όλα. Δεν ξέρεις μόνο όσα δεν έχω παραδεχτεί στον εαυτό μου. Πρόσεχε... Δεν με ξέρεις όσο νομίζεις ευτυχώς. Με ξέρεις τόσο καλά, αλλά όχι καλύτερα απ' όσο εγώ ξέρω εμένα. Και ελπίζω να μη με μάθεις ποτέ τόσο καλά. Γιατί αυτό είναι που με κρατάει πάντα εδώ. Για πάντα εδώ. Το ότι όχι, δεν με ξέρεις. Όχι, δε θα με μάθεις. Όχι, δεν με ξέρω. Όχι, δε θα με μάθω.

"Μετράει η αλήθεια για όσο την αντέχεις, γι' αυτό τις ερωτήσεις που θα κάνεις να προσέχεις"...
Ψέμα- Αλήθεια.
Θες να ξέρεις τα πάντα. Δεν έχω πρόβλημα να σου πω τα πάντα. Θέλεις όμως; Θέλω όμως; Δεν έχω πρόβλημα. Θέλεις. Θέλω; Θέλεις; Θέλω.
Δεν προσέχεις. Σε ενοχλούν αυτά που μαθαίνεις για μένα. Το ήξερα ότι θα σε ενοχλούσαν. Εδώ ενοχλούν εμένα... Θέλω να στα λέω. Θέλω τόσο πολύ. Να στα αναλύω, να σου αποκαλύπτω κάθε λεπτομέρεια που εμένα με ξενερώνει και εσένα σε πληγώνει. Λυπάμαι που δεν σ'αρέσουν τα όσα έκανα. Σε ποιον θα άρεσαν; Δεν ξέρω κιόλας. Δεν έχω άλλη εμπειρία από σχεσάρες σαν την δική μας, όπως έχεις εσύ. Σαρκασμός. Απ' ότι ξέρω μια μεγάλη σχέση είχες και την απατούσες. Ντροπή σου. Θα απατήσεις και εμένα; Ντροπή σου. Αλλά μήπως σου άρεσε πολύ όταν το έκανες; Σε καύλωνε σαν πράξη, τη γούσταρες την απιστία; Γιατί έτσι αλλάζει. Έτσι είναι φιλοσοφημένο. Έτσι το δέχομαι (δεν). Πάλι το κεφάλι θα σου σπάσω. Και θα σε χωρίσω δεν ξέρω για πόσο. Αλλά μετά θα 'μαι πάλι μαζί σου (τι θα έχει γίνει στο ενδιάμεσο διάστημα δεν θέλω να ξέρω, δεν θέλεις να ξέρεις, δεν θα μάθεις, όχι, όχι, δε θέλω να ξέρω), μετά θα σε συγχωρήσω και πάντα θα στο χτυπάω με τον πλέον άσχημο τρόπο. Θα σε κάνω κουρέλι, θα φτάσεις στα πρόθυρα να με χωρίσεις αλλά δεν θα το αντέχεις. Ούτε εγώ θα το αντέχω. Μια μαλακία ήταν τότε, δεν ήταν καν σχεσάρα, δεν το 'βλεπες έτσι μου το 'χεις πει. Δεν το 'βλεπες έτσι... Εμείς είμαστε αλλιώς. Όλοι έτσι λένε; Όλοι νομίζουν πως είναι αλλιώς; Ίσως. Αυτοί το νομίζουν, εμείς είμαστε. Τόσο ξεχωριστοί που, εσύ Αναγνώστη, δε διανοείσαι. Σου το ορκίζομαι.

"Μετράει η αλήθεια για όσο την αντέχω, γι' αυτό τις ερωτήσεις που θα κάνω θα προσέχω"...
Θα απατήσεις και μένα; Ειλικρινά...
Ξέρω περισσότερα απ' όσο μου 'χεις πει. Με τον έναν ή τον άλλον τρόπο ξέρω...Δυστυχώς ή ευτυχώς ξέρω. Ξέρω. Ξέρω. Έχω διαβάσει, έχω δει. Ξέρω. -Γεια σου καύλα τι κάνεις; Καύλα.. Καύλα σε έλεγε...Επέτρεπες σε τρίτης κατηγορίας γκόμενα -που πληρώνεται- να σε λέει καύλα. Εσύ δεν πλήρωνες, γούσταρε και γούσταρες. Μετά το έμαθες είπες. Φαίνονται αυτά γόη. Μη μου πουλάς εμένα ιστορίες.. Έλεγε ότι της είχες μελανιάσει τον κώλο. Ξέρω. Ξέρω. Δυστυχώς. Ευτυχώς. Έκλαψα λίγο. Σαν κοριτσάκι... Με πλήγωσες κι εσύ. Δε φταις, έφταιγες. Φταις ακόμα. Το παρελθόν είναι παρελθόν. Ξέρω και τα κρατάω όλα. Σ' αγαπάω. Ξέρω και σ' αγαπάω. Αγαπάω... Νιώθω. Αισθάνομαι. Κλαίω. Γελάω. Αντέχω την αλήθεια. Περισσότερο από οποιονδήποτε άνθρωπο στον κόσμο, αντέχω την αλήθεια σου μωρό μου. Περισσότερο από εσένα, κι ας αναφέρεσαι στον εαυτό σου σαν αλκοολικό. Δεν ήσουν ποτέ, γι' αυτό το λες. Με 'χεις ακούσει ποτέ να με χαρακτηρίζω
'ανορεξική'; Ε, βγάλε τα συμπεράσματά σου. Σε αντέχω.

Για πάντα σε αντέχω. Που σε βρήκα μου λες; Πως έγινε αυτό; Πως ένιωσα τόσα; Η έλλειψη μάλλον έφερε όλα τα συναισθήματα ταυτόχρονα κοντά μου, έφερε και σένα. Ούτως ή αλλιώς θα σε συναντούσα. Δε γινόταν να μη ζήσω κάτι τόσο δυνατό. Δεν ξέρω πόσο θα κρατήσει.. Ξέρω ότι για μένα, αυτή τη στιγμή που γράφω αυτές τις γραμμές είσαι τα πάντα. Και ξέρω πως πριν δεν είχα τίποτα. Μόνο θερμίδες. Αυτές με περιμένουν για όταν με αφήσεις. Αυτές θα 'ναι πάντα εκεί στο περιθώριο. Εσύ; Εσύ θα 'σαι πάντα πρωταγωνιστής; Και ας ακούγεται γελοίο το πάντα.
Πάντα.
Πάντα.
Για πάντα;
Για αύριο;
Για τώρα;
Σε
Αγαπάω.
Για όσο....

Monday, 23 December 2013

Utopia

Έχουν ειπωθεί πράγματα που δεν θα έπρεπε. Δεν είναι ότι δεν νιώθω έτσι είναι ότι αν νιώθω έτσι τώρα τι θα νιώθω μετά; Και όντως νιώθω έτσι ή μήπως παρασύρομαι από τον ενθουσιασμό μου;
Η αλήθεια είναι πως αρχικά δεν μιλούσα πολύ, κρατούσα αρκετά για τον εαυτό μου, ακόμα κρατάω. Αλλά πλέον έχω πει και έχω ακούσει τόσα που ειλικρινά αναρωτιέμαι τι άλλο μένει να ακουστεί... Από τη μία είναι όμορφα λόγια, τα εκτιμώ, από την άλλη ανησυχώ, δεν τα εμπιστεύομαι.
Δεν μ'αρέσει να το σκέφτομαι, πόσο μάλλον να το βλέπω γραμμένο αλλά πραγματικά δεν μπορώ να τον εμπιστευτώ, όχι αυτόν καθ' αυτόν αλλά τα όσα λέει, ίσως αν ήταν λίγο πιο συγκρατημένος, λίγο πιο λογικά τα όσα ακούω, να μου ήταν πιο εύκολο, τώρα φοβάμαι.. Δεν ξέρω αν είναι περίεργο αλλά πιστεύω πως ποτέ δεν θα μπορέσω να τον εμπιστευτώ πλήρως. Αυτό, ωστόσο, κάνει εμένα χειρότερη γιατί με ξέρω, μπορεί να κάνω μαλακία μόνο και μόνο επειδή έχω θέματα και δεν μπορώ να νιώσω ασφαλής με κανέναν, δεν αντέχω να νιώθω πως υπάρχει περίπτωση να με κοροϊδέψει κάποιος γι' αυτό καταλήγω αδιάφορη, σκύλα, τσούλα.
Παρ' όλα αυτά αυτήν τη φορά δεν νιώθω έτσι ακριβώς. Κατι γίνεται, κάτι έχει συμβεί μέσα μου. Τον σκέφτομαι ακατάπαυστα...
Βασικά, ότι να 'ναι. Πάλι με τον δικό μου μοναδικό τρόπο θα καταστρέψω τα πάντα, έτσι πιστεύω. Θα 'ναι κρίμα όμως, αληθινά θα 'ναι πολύ κρίμα. Γιατί στιγμές νιώθω πως γι' αυτόν γεννήθηκα, πως μόνο αυτός θέλω να με αγγίζει, πως χωρίς καμία υπερβολή είμαστε φτιαγμένοι ο ένας για τον άλλον. Όταν φεύγει όμως, αυτή η αμφιβολία... Την μισώ, αλλά με κατακλύζει. Αιωρείται πάνω από το κεφάλι μου, καταλήγει να με ορίζει. Πως στο καλό γίνεται πάντα κάτι να με ορίζει;
Και αναρωτιέμαι...
Αυθυπαρξία υπάρχει ή είναι απλώς μια ουτοπία;

Wednesday, 6 November 2013

Σ'αγαπάω

Του είπα ότι τον αγαπάω.
Τον ξέρω ένα μήνα και του είπα πως τον αγαπάω.
Δεν είχα πιει, ελάχιστα...δεν είχα καν κάνει κεφάλι.
Έτσι ένιωσα. Αλλά λες τέτοια πράγματα, τόσο αργά το βράδυ; Το χειρότερό μου είναι να αισθάνομαι ευάλωτη. Και αυτή τη στιγμή έτσι νιώθω. Αυτός με κάνει να νιώθω έτσι, νομίζω πως αρχίζει να με μαθαίνει... Αυτό κι αν είναι τρομακτικό λοιπόν.
Μπορεί να ακούγεται γελοίο αλλά τρομάζω. Δεν έχω μάθει να γνωρίζουν πράγματα για μένα οι άλλοι. Τον βλέπω να με παρατηρεί και ανησυχώ... Γνωρίζει; Ξέρει πόσο σκατομπερδεμένη είμαι; Και είναι από τα αισθήματα που δεν φεύγουν, είναι μέρος του εαυτού μου ευτυχώς ή δυστυχώς.

Παράξενο αλλά εδώ και μέρες καταλήγω κάθε βράδυ με τον ένα ή τον άλλον τρόπο να κλαίω. Δεν είμαι λυπημένη απλά νιώθω πράγματα. Είχα καιρό να νιώσω κάτι, οτιδήποτε. Αλλά αυτός με κάνει να νιώθω. Είναι λες και ξύπνησα από ψυχικό λήθαργο. Το μόνο που αισθανόμουν ήταν κενό, κι όμως τώρα μαζί με αυτό συνυπάρχουν κι άλλα συναισθήματα, έντονα, ίσως να το υπερνικούν. Αλλά γιατί κλαίω; Μήπως υπάρχει κάτι ακόμα; Πράγματα που δεν μπορώ να εκφράσω με οποιονδήποτε άλλο τρόπο -πόσο μάλλον με λόγια-; Ίσως. Ίσως να μην είμαι φτιαγμένη για να νιώθω πολλά. Ίσως η τόση ένταση να μην μου πάει τελικά.
Όπως και να 'χει τώρα το ζω. Επιτέλους νιώθω κάτι. Ακόμα κι αν πρέπει να καταβάλω μεγάλες προσπάθειες για να ανταπεξέλθω, κάτι νιώθω και με βοηθάει να είμαι καλύτερα, να μην σκέφτομαι τις θερμίδες, να μην είμαι τόσο αυστηρή με τον εαυτό μου. Και θέλω να το ζήσω γιατί δεν ξέρω πόσο θα κρατήσει, πόσο μπορεί να με ανεχτεί, πόσο μπορώ να ανεχτώ τον εαυτό μου...

Monday, 23 September 2013

Fifty shades of grey

Έξω έχει συννεφιά. Κάθομαι ξαπλωμένη στο κρεβάτι κρατώντας μια κούπα ζεστό τσάι και χαζεύω έξω απ' το μεγάλο παράθυρο. Παρελθόν, παρόν και μέλλον ένα συνονθύλευμα χρώματος γκρι, όπως κι ο ουρανός αυτή τη στιγμή. Γκρι... Παράξενο χρώμα. Τα πάντα για μένα ήταν άσπρο-μαύρο, ποτέ γκρι. Κι όμως, χαζεύοντας την θέα και αφήνοντας του νου μου να ταξιδέψει σε τόπους που καιρό είχα να επισκεφθώ η ψυχή και το μυαλό μου γέμισαν από αυτό το πρωτόγνωρο γκρι. Στην αρχή μου φάνηκε τόσο απρόσωπο, σκέφτηκα ακόμη και να κλείσω την κουρτίνα. Άρχισα από το παρελθόν, έψαξα σε σωρούς αναμνήσεων, ανέλυσα κάθε σημαντική στιγμή, κάθε λάθος, κάθε δάκρυ και κάθε χαρά και στο σύνολό τους μου φάνηκαν όλα τόσο....γκρι. Μεμονωμένα το καθένα τους ήταν έντονο αλλά βλέποντάς τα σαν εξωτερικός παρατηρητής, αντικειμενικά και πλέον χωρίς συναισθηματισμούς μου φάνηκαν απλώς άνοστα. Έφτασα στο παρόν. Προσπάθησα να εξετάσω λογικά την δεδομένη κατάσταση και δεν χρειάστηκα πολύ για να καταλάβω ότι ζω την πιο γκρι περίοδο. Και μετά άφησα το μυαλό μου ελεύθερο να δημιουργήσει  μοναδικά πιθανά κι απίθανα σενάρια για το κοντινό αλλά και μακρινό μέλλον. Όπως και στο παρελθόν, όποτε ένιωθα το συναίσθημα να με κατακλύζει αμέσως το γκρι εξαφανιζόταν και έδινε τη θέση του είτε στο καθαρό λευκό, είτε στο έντονο μαύρο κι όμως ήδη γνωρίζω πως στο τέλος αυτό που θα υπερισχύσει είναι το γκρι. Δεν συμβαίνει σε όλους αυτό, σίγουρα όχι. Για την ακρίβεια, οφείλεται στην αδυναμία μου να δεχτώ τις στιγμές όπως ήταν χωρίς έπειτα να τις αναλύσω ξανά και ξανά...και ξανά. Μία στιγμή δεν είναι αρκετή, αυτό που ένιωσα για ένα κλάσμα του δευτερολέπτου ή για ολόκληρα λεπτά και ώρες δεν αντιπροσωπεύει την κατάσταση, δεν είναι αντικειμενικό. Και γιατί να είναι; Σωστά. Δεν υπάρχει λόγος να είναι απλώς η ακατανίκητη επιθυμία μου να κρίνω ακόμα και τον ίδιο μου τον εαυτό σε συνεχή βάση με εμποδίζει από το να αφήσω μια ανάμνηση στη θέση της. Την παραποιώ τόσο πολύ που ουσιαστικά χάνει την αξία της, μεταβάλλεται σε κάτι άλλο λιγότερο έντονο, λιγότερο σημαντικό, σε κάτι τόσο γκρι. Κι όμως όταν την ζούσα κάθε άλλο παρά γκρι ήταν. Τελικά μάλλον θα κλείσω την κουρτίνα, ο συννεφιασμένος ουρανός με αναγκάζει να κάνω άσχημους και επίπονους για την ψυχική μου υγεία συνειρμούς. Στρέφω το βλέμμα στο λευκό ταβάνι και επιτόπου ηρεμώ. Κλείνω τα μάτια και μια άγνωστη αίσθηση προσμονής αγκαλιάζει το σώμα μου. Φεύγω. Επιτέλους έφτασε η στιγμή που χρόνια περίμενα. Θα είμαι μόνη. Θα έχω τόσες επιλογές. Θα είναι τόσο εύκολο να αφεθώ, να επιστρέψω στο γκρίζο παρελθόν αλλά και τόσο απλό να ξεκινήσω κάτι καινούριο. Δεν μπορώ να το προγραμματίσω, δεν μπορώ να ξέρω τι θέλω. Δεν με εμπιστεύομαι, ούτε μπορώ να προβλέψω τις αντιδράσεις μου, συχνά εκπλήσσω και τον ίδιο μου τον εαυτό. Δεν με ξέρω εγώ και ζητώ από τους άλλους να με μάθουν -είναι αδύνατον. 


Οπότε απλώς αναμένουμε. Για ένα είμαι σίγουρη, πως κουράστηκα να αναλύω και να καταλήγω στο απρόσωπο γκρι. Κι αν έχει συννεφιά τι; Δεν είναι δικαιολογία, δεν μου αξίζει το γκρι. Τώρα θέλω κόκκινο.

Friday, 13 September 2013

C A G E D

cage

kāj/
verb
past tense: caged; past participle: caged
1.
confine in or as in a cage.
"the parrot screamed, furious at being caged"


"The parrot screamed, furious at being caged"
Ο παπαγάλος.
Εγώ.
Ο παπαγάλος.
Γελοιότητες. Πραγματικά γελοιότητες.
Πως γίνεται αυτό; Είναι κάποιος ψυχαναγκασμός; ΚΑΘΕ φορά που νιώθω καλύτερα, κάτι συμβαίνει ξαφνικά μέσα μου και αποζητώ και πάλι το σκοτάδι. Μα το σκοτάδι είναι τόσο φιλικό μαζί μου...Το σκοτάδι νοιάζεται, με προσέχει, με αγαπά με τον δικό του τρόπο.
Τελικά μάλλον δεν αντέχω να είμαι καλά. Και σωστά δεν το αντέχω. Γιατί να προσκολληθώ σε αυτή την επιφανειακή κατάσταση; Ποιος ο λόγος; Ούτως ή άλλως έρχεται η στιγμή που δεν αντέχω να μην σκέφτομαι το φαγητό, και τα κιλά και τις θερμίδες και τους άλλους και εμένα και τους άλλους....και εμένα. Ακούγεται τόσο χαζό, δεν βγάζει καν νόημα. Αλλά πάντα επιστρέφω στην αρχή.
Φοβάμαι.
Δεν θέλω να γίνω όπως ήμουν. Αλλά δεν θέλω να μείνω έτσι. Δεν μπορώ να με βλέπω καλά, δεν είναι αληθινό. Γίνεται για μια φορά στη ζωή μου να νιώσω πως ακολουθώ τον σωστό δρόμο; Ότι πάω προς την κατεύθυνση που πρέπει... Δεν ξέρω πως θα καταλήξω αυτή τη φορά. Θέλω να πιστεύω πως το ελέγχω, θα προσπαθήσω πολύ για να το ελέγξω. Είμαι αισιόδοξη, θα τα καταφέρω. Λίγη παραπάνω υπομονή και πραγματικά πιστεύω πως θα πάει καλά. Βέβαια ο χρόνος θα δείξει...
Ήρθε η ώρα να φύγω από το παρελθόν και να ξεκινήσω κάτι καινούριο. Δεν θα είναι όπως παλιά. Αυτή τη φορά ξέρω τι πρέπει να κάνω.
Watch me!

Sunday, 8 September 2013

Sorry not sorry

Και φτάσαμε στο τέλος. Έντονο καλοκαίρι, πολύ έντονο.
Δεν μπορώ να αρνηθώ πως πέρασα καλά. Για πρώτη φορά στη ζωή μου παραδέχομαι πως ήταν μια χαρούμενη περίοδος. Μου φαίνεται απίστευτο πραγματικά! Ποτέ δεν περίμενα να είναι όλα καλά, έστω και για δύο μήνες. Δεν πίστευα πως θα μπορούσα ποτέ να σταματήσω να μετράω θερμίδες, να νιώθω το γνώριμο πια κενό, να αισθάνομαι ανεπαρκής και τόσο μα τόσο μόνη. Φυσικά δεν γίνεται να τα έχω όλα, ούτε να νιώθω από τη μια μέρα στην άλλη υπέροχα και να αισθάνομαι αρκετή. Τώρα που το ξανασκέφτομαι ολόκληρο το καλοκαίρι ήταν μια απελπισμένη από μέρους μου προσπάθεια να ξεκολλήσω από όσα με κρατούν πίσω και τώρα συνειδητοποιώ πως προσπάθησα σκληρά και ειλικρινά είμαι λίγο περήφανη. Δεν είναι λίγο να βλέπεις την απογοήτευση στα μάτια των άλλων και να κάνεις τα πάντα για να την αγνοήσεις, αλλά εγώ το έκανα και μάλιστα με επιτυχία.
fΝοιαζόμουν για τον εαυτό μου και μόνο είναι η αλήθεια, πολύς εγωισμός τι να λέμε αλλά δεν πάει στο διάολο, μου αξίζει! Βέβαια αναπολώντας τα "ανέμελα-καλοκαιρινά-βράδια" νομίζω ότι το παράκανα. Αλλά πραγματικά δεν γινόταν αλλιώς, δεν έχω άλλο τρόπο για να περάσω καλά. Ποτά, ξενύχτια, γκόμενοι. Ίσως να είμαι το κατεξοχήν θύμα-πρότυπο του 21ου αιώνα: σε συνεχή πόλεμο με τον εαυτό μου, χαμογελαστή και χαρούμενη προς τους άλλους, ανάγκη εξωτερικών παραγόντων για να νιώσεις ότι πέρασες λίγο καλά. Βλέποντάς το γραμμένο απογοητεύομαι, με θεωρούσα πιο ουσιώδη άνθρωπο αλλά δεν αντέχω άλλο βάθος. Με σκοτώνει. Οι σκέψεις μου με σκοτώνουν. Προτιμώ να μην σκέφτομαι, μόνο έτσι είμαι καλά. Φυσικά, οι συνέπειες των πράξεών μου με συνοδεύουν αλλά δεν είναι τίποτα μπροστά στον πόνο που μου προκαλεί το να σκέφτομαι, να αναλύω, να αναζητώ. 
Ίσως να φταίει ότι άρχισα πολύ μικρή να αμφιβάλλω όχι μόνο για τον εαυτό μου αλλά και για τον κόσμο γύρω μου. Τίποτα δεν έμοιαζε σωστό και τίποτα δεν είναι σωστό. Παρ' όλα αυτά το να προσπαθείς από δεκαπέντε χρονών να απαντήσεις τα αναπάντητα ερωτήματα της ζωής και να συνειδητοποιείς την μικρότητά σου έναντι των πάντων μου είχε πέσει λίγο βαρύ. Γι' αυτό σταμάτησα να τρώω. Σήμερα σκέφτομαι πως ίσως να ήταν μια άσχημη εφηβική περίοδος, αλλά αν για ένα λεπτό σταματήσω και αδειάσω το μυαλό μου από οτιδήποτε μικρό, περιττό αυτό που μένει είναι μια ακατανίκητη αμφιβολία και αβεβαιότητα που μόνο καλό δεν μου κάνει. Γι' αυτό επιλέγω να μην σκέφτομαι. Καθόλου. Το κάνουν και άλλοι, οι περισσότεροι νέοι ίσως, ωστόσο η διαφορά μας είναι μεγάλη. Καταβάλω προσπάθεια για να μην σκέφτομαι, πασχίζω να ελέγξω το μυαλό μου και κάποιες φορές αποτυγχάνω. Και τότε είναι που σκέφτομαι πως ήμουν και πως κατέληξα. Ίσως και να έγινα αυτό που πάντα χλεύαζα, ίσως πλέον να με ενδιαφέρει μόνο το τι φαίνεται πως είμαι στους άλλους. Αρχίζω να νιώθω πως αποχωρίζομαι την ουσία μου, πως η προσωπικότητά μου έχει πέσει σε χειμέρια νάρκη και σαν το μυαλό μου να βρίσκεται σε πρωτόγονο στάδιο εγώ απλά ζω τη στιγμή.
Αλλά όχι. Δεν το δέχομαι. Είμαι αυτή που ήμουν εσωτερικά, ωστόσο δεν μπορεί αυτό να καθορίζει πλέον τη ζωή μου. Δεν έχω ιδέα τι θα κάνω ή πως θα συμπεριφερθώ στη συνέχεια, αλλά μάλλον σημασία έχει να περνάω καλά στο τώρα. Το μετά δεν με απασχολεί καν και το παρελθόν ίσως και να θέλω να το ξεχάσω.
Αλλά τι είμαστε χωρίς το παρελθόν μας; Άδεια σώματα.